PSX Extreme 211 (okładka 1)

Butcher: E3 2013, koniec targowego dnia. Idę korytarzem-łącznikiem między halami i dostrzegam jakąś bibkę w bocznej jego sekcji. Wbijam najkrótszą drogą, czyli po prostu schodzę z trasy, mijam jakieś słupki ze sznurkami i jestem. Trwa doroczna wystawa Into the Pixel - po paru minutach odkrywam, że te słupki i sznurki to było ogrodzenie terenu, a wejście jest tylko za zaproszeniami, od drugiej strony. Ach, to dlatego częstują mnie szampanem…. OK. Spaceruję, popijam, podziwiam arty z gier i propsuję koncepciarzy. Po chwili trafiam na grupkę 5-6 facetów w koszulkach The Last of Us i Naughty Dog. No przecież! Skończyli swoje dzieło i świętują. Zagaduję, upewniam się, że to oni, prezentuję na ekranie smartfona nasz najnowszy cover PSX Extreme #190 - oczywiście z Joelem i Ellie - zdradzam ocenę. Podoba im się - oferuję im przekazanie egzemplarza w papierowym oryginale, ale… jutro, bo mam w hotelu. Umawiam się z jednym z nich pod salką SCEE na dzień kolejny. I spadam z wystawy do hotelu, odpocząć po 12h na nogach. Na drugi dzień mój rozmówca stawia się na spotkanie - Mike Yosh, główny animator TLoU. Odbiera PE, tłumaczę mu oceniaczkę, śmiejemy się z SI w grze, wspólna fota, rąsia i narka.

Dzisiaj, bogatszy o prawie 2 lata doświadczeń z ich arcydziełem, najważniejszą i najlepszą dotąd grą mojego życia, to spotkanie wyglądałoby zupełnie inaczej. Fota grupowa z Psiakami, fota z każdym z osobna, autografy, wspólny browar, kolacja, potem jakieś du…, ekhm - steki… No dobra, rozmarzyłem się. Gdy ich spotkałem, nie grałem jeszcze w ich opus magnum. Rok temu byłem już mądrzejszy, zabierając ze sobą okładkę wersji prasowej z PS3. Dorwałem Ellie (Ashley Jonhson) i reżysera, Neila Druckmanna - fotki, autografy (niestety, pod Troya Bakera „podszywał się” jego brat, korzystając z jego wejściówki). Byłem wniebowzięty. Tak, mam 42 lata i tak, wciąż mnie cieszą takie rzeczy. Mam swoich idoli (już nie tylko muzycznych) i jestem zajarany takimi spotkaniami. Czy to lamerskie? Dziecinada? Mam to w (pipi)e. Wciąż kocham, to co robię, wciąż gram dla własnej przyjemności i wciąż cieszą mnie rzeczy tak „małe i śmieszne” dla innych. Dla mnie bezcenne.

Na wspominki wzięło mnie nie bez powodu. Zapraszam do lektury nowego, wypchanego po brzegi numeru - i wszystko będzie jasne.